เรื่องเล่าจากแดนปลาดิบ ตอนที่ 1
นั่งเล่นเช็ทอยู่ดีๆก้อมีพรายตัวดำๆมากระซิบกระซาบบอกให้เขียนเรื่องให้ชาวรังมดแดง มดดำ หรือมดชมพูเนี้ยเค้าอ่านกันหน่อย
ไอ้เราก้อขึ้คร้านจะขัดใจพรายดำ พรายเค้าอุตสาห์เสนอก้อขอสนองตัณหาสักที
วันนี้วันหยุดก้อเลยค้นๆหาๆของเก่าๆมาก๊อบหน้าก๊อบหลัง ตัดแปะแล้วเมลไปให้พราย
ผมไม่ขอแนะนำตัวว่าไปเป็นใครมาจากไหนแต่ที่แน่ๆก้อเป็นมดตัวเล็กๆในรังโดมตัวนึง
ไอ้เราก้อไม่เคยเขียนเรื่องซะด้วย เอาเป็นว่าเล่ากันตามยถากรรมละกัน นะครับ
ทนๆอ่านกันหน่อยนะ ว่าแล้วก้ออ่านดิคับ ข้างล่างอะ
มาอยู่ญี่ปุ่นได้หกเดือนกว่าแล้วครับ เรื่องอาหาร เรื่องอากาศ การใช้ชีวิต
อะไร ๆก็คุ้นหมดแล้วครับ มีอย่างเดียวที่มันคาใจผมตลอด ทำยังไง้ ยังไง ก็ไม่คุ้น
ไม่ชินกะมันสักที นั่นก็คือ รถไฟญี่ปุ่นครับ
ทุกๆวันผมต้องเอาร่างอันบอบบางของผมเข้าไปแทรกเบียดตัวไปกะพวกญี่ปุ่น
ทุกๆเช้าหลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวมาอย่างดี แต่ก็ต้องไปอัดกะพวกนี้ตลอด
เสื้อ อย่าคิดว่าจะรีด เดี๋ยวขึ้น รถไฟไปมันเรียบเอง เอ...หรือว่ายับวะ กางเกง
เน้นเป็นกางเกงยีนส์ หรือกางเกงที่แน่น พวกกางเกงผ้าร่มบางเบา
อย่า ...อย่าคิดว่าจะใส่ แล้วข้างในขอให้เป็นกางเกงในแบบรัดรูป กระชับ แน่น
แล้วพวกตระกูลบ๊อกเซอร์ หลวมโล่งโปร่งสบาย อย่าคิดใส่ขึ้นรถไฟญี่ปุ่นตอนเช้า
เป็นเด็ดขาด (ถ้าใครรู้จักกางเกงในแอปเปิ้ลลายสายรุ้ง ที่สมัยเด็กๆแม่เคยซื้อให้ใส่
บอก บอกด้วยจะไปซื้อมาใส่เพราะมันแน่นจิง)
ถามว่าทำไมเหรอครับ อาจจะติดเรตไปนิดแต่ว่าไม่เป็นไร เช้าๆเวลาผมออก
จากบ้าน ไปเรียนหนังสือที่โตเกียว ก็จะเป็นเวลาที่เด็กมหาลัยและ
ก็เด็กมัธยมแถวๆบ้าน และตามรายทางต่างๆ ขึ้นมากันเต็ม แล้วขอเถอะครับ
กระโปรงน้องจะสั้นไปไหน แล้วเสื้อจะรัดไปถึงไหนหา หน่มน้มมันปริออกมาแล้ว
แล้วนี่เริ่มหนาวแล้วแต่คุณน้องแกก้อ ยังไม่มีความคิดจะปล่อยกระโปรง
ให้มันยาวอีกนิด เล่นซะเกือบถึงชะวากทะเล ท้าลมหนาวกันซะหยั่งงั้น
แล้ว อย่า อย่า .....ขึ้นมาแล้วอย่ามาเบียดผม ไปไกลๆเลย
(แต่ช่วยไม่ได้มันแน่นจิงจิง ผมหลบแล้วนะ)
แล้วในรถไฟญี่ปุ่นไม่รู้ทำไม ปิดรูปพวกโฆษณานี่ ติดเรตกันตลอด
นางแบบงี้ ปากเผยอ อกอัดแน่นจะหายใจไม่อกกตาย
(แหม น่าจะไปช่วยปลดตะขอ) รู้ครับ ว่าประเทศพวกพี่ ฟรีเรื่องเพศมากครับ
เข้าใจครับ แต่เอ้อ....สงสารกะเหรียงหยั่งผมด้วย ขึ้นรถไฟแต่ละที
ต้องรีบหันหน้าเข้ามุม ....น้องน้อง อย่ามาเบียดพี่ หัวใจจะวาย
(แรกๆก็รู้สึกตื่นเต้นดีครับ แต่หลังๆชักถี่ อันตรายนะครับไม่ใช่เรื่องน่าสนุกเลย
ลองคิดดูเรายืนข้างๆพวกน้องๆ แล้วเกิดวันดีคืนดี แกร้องกรี๊ดขึ้นมา
ซวยซีครับ แม้เราจะไม่ได้เป็นคนทำลวนลามเค้า แต่ด้วยความเป็นกะเหรี่ยง
ต่างชาติต้องโดนตั้งข้อหาเป็นจำเลยก่อนแน่ เวลาผมขึ้นรถไฟ ผมจะเอามือ
มากอดอก หรือไม่ก็จับสายป้งสายเป้ไปนู่นเลย.....ปลอดภัยไว้ก่อน)
ปล. เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผม ได้รับมานานแล้วน่าจะเกือบสองปีได้
แต่เพ่งมีโอกาสได้นำมาให้อ่านกัน ต้องขออภัยผู้เขียนมาไว้ที่นี้ด้วย
(บอกอไผ่)
posted by SOC-ANT.TU.Thailand @ 11:21 PM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home