บอกอขอพูด(1)
ช่วงก่อนรับน้องปี 2549 มีคำถามเกี่ยวกับการ “ว้าก” ว่าควรจะยังมีอยู่มั้ย
คำตอบที่ได้ยินที่เป็นเสียงส่วนใหญ่ก็คือ มีก็ดีไม่มีก็ได้
และช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง ผมก็ได้ถามคำถามคล้ายๆ กัน
แต่เปลี่ยนจากการ “ว้าก” เป็นว่า “รังมด” ควรจะมีอยู่มั้ย
และคำตอบที่ได้ก็คือ มีก็ดีไม่มีก็ได้ เหมือนกัน
จากวันนั้น จนถึงวันนี้ ก็5-6 เดือน ผ่านไป
สรุปว่า รับน้องปีนี้มีว้าก
แต่กับรังมด เห็นท่าจะไม่มีวี่แวว
และผมในฐานะ บก.ใช้เวลาอยู่นานตัดสินใจว่าจะเอาอย่างไรดี
ผมยังนึกถึงและจดจำวันที่ความมุ่งมั่นและพลังมีอยู่เต็มหัวใจได้ดี
ผมยังจำได้ว่าเคย บอกกับพี่หริว่า
อย่างน้อยๆ ผมต้องทำรังมดออกมาเป็นรูปเล่มให้ได้ 4 เล่มเป็นอย่างน้อย
แต่สุดท้าย ผมก็ทำได้แค่สองเล่มเท่านั้น
บรรยากาศที่ตักสุรา ที่พี่ๆ พากันซักถามข้อสงสัย
ที่เป็นประโยชน์เกี่ยวกับการจัดการ ผมยังจำได้อย่างดี
บรรยากาศที่ร้านอาหารแถวสำนักพิมพ์ มติชน
ที่ผมได้เล่าความฝันของผม ให้กับพี่ๆ ที่สมาคมศิษย์เก่าฟัง ผมก็ยังจำได้
บรรยากาศการพูดคุยกับน้องๆ ที่เราจะร่วมกันทำ รังมด ที่ห้อง กน. มธ. รังสิต
โรงอาหารที่ท่าพระจันทร์ ห้องคอมฯ ชั้น 4 ตึกสังเคราะห์ ผมไม่เคยลืม
อาจารย์หลายๆ ท่านก็ให้ความร่วมมืออย่างดียิ่ง
ช่วงเวลาที่รังมดเล่มศูนย์ (หน้าปกน้องกิ๊กรุ่น 38)สำเร็จเป็นรูปเล่มนั้น
ผมมีความมั่นใจมากทีเดียว ว่าจะทำได้
ผมดื้อรั้น ไม่สนใจคำทัดทาน เพราะผมเชื่อมั่น
แต่เวลาผ่านไป หลังจากที่รังมดเล่มหนึ่งออกมาด้วยความยากลำบากมากขึ้น
ประสบปัญหาต่างๆ มากมาย โดยเฉพาะเงินทุนที่จะมาพิมพ์
ผมได้คิดวิธี สำหรับจะพิมพ์ล่มต่อไปไว้แล้ว ซึ่งมันก็พอจะเป็นไปได้
แต่ผมได้มานั่งทบทวนดูอีกครั้ง ผมรู้สึกว่ามันไม่ได้สนุกอีกต่อไป
ความมั่นใจ ความกระตือรือร้น ได้หดหายไปอย่างน่าใจหาย
ไม่ว่าจะเป็นสาเหตุมาจากอะไรก็ตาม
จะเกิดจากตัวเอง หรือจากคนอื่น หรือจากสภาพแวดล้อม
ผมขอประกาศว่า จะไม่มีรังมดเล่มต่อไปอีกแล้ว
และผมขอยอมรับความพ่ายแพ้ แต่เพียงผู้เดียว
ผมขอขอบคุณ ทุกๆ คน ที่เคยร่วมสมทบทุน จนทำให้มีรังมดมาได้ถึงสองเล่ม
น้องๆ เพื่อนๆ พี่ๆ ที่ช่วยกันเขียนบทความ ออกแบบรูปเล่ม
ถ่ายรูป ติดต่อน้องๆ ให้มาถ่ายแบบ สัมภาษณ์อาจารย์ พี่รปภ.
หรือแม้กระทั่ง การขอสปอนเซอร์
ขอบคุณ e-mail ที่ส่งมาให้กำลังใจถึงแม้จะมีไม่มาก แต่เต็มไปด้วย ความจริงใจ
ความล้มเหลวของ “รังมด” ส่วนหนึ่งก็คงจะมาจากว่าเรา อยู่ในโลกทุนนิยม
นั่นคือ สิ่งที่จะดำรงอยู่ในโลกนี้ได้ เราต้องหากำไรให้ได้
แต่รังมด อย่าว่าแต่หากำไรเลยครับ แม้แต่ทุน ยังหาไม่ได้
การไม่มีอยู่ของรังมดจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
แต่กระนั้นก็ตาม ด้วยเทคโนโลยี ที่ทันสมัยขึ้น ใช้ง่ายขึ้น และแน่นอนครับ มัน “ฟรี”
บวกกับ มีบทความที่หลายคนส่งมาเพื่อจะให้ลงรังมดเล่มต่อค้างอยู่ หลายเรื่อง
ผมจึงเห็นว่า น่าที่จะทำรังมดฉบับออนไลน์ได้ไม่ยาก
และนี่ก็คือจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งใหม่ ของ รังมด ครับ
ผมหวังว่า มันจะได้รับการต้อนรับและการสนับสนุนที่ดีจากชาวสังวิด
เหมือนเช่นเคยนะครับ
และถ้าใครอยากจะร่วมสนุกกับ รังมดออนไลน์ ก็ยินดีนะครับ
อีกสักพักผมจะทยอยเอาบทความที่ค้างอยู่มาลงให้ได้อ่านกัน
บอกอไผ่
posted by SOC-ANT.TU.Thailand @ 11:13 PM
5 Comments:
It's ok Pai
You're not a loser or anything
You're the man for that you initiated the magazine of our faculty
I encourage you to build "online journal" instead
Hope it works.
สู้ๆนะพี่ไผ่
ไม่มีเปนรูปเล่ม ก้อทำเปนออนไลน์ก้อได้
จิงๆมีก้อดีนะ แต่แบบว่า มานก้อขาดปัจจัย
ในการทำ สมัยนี้ก้อแบบนี้แหละ
อะไรๆก้อเงินทั้งน้าน
ยังไงก้อสู้ต่อไป
งืมม ซึ้งกันเรยทีเดียว จะรออ่านเน้ออ
ผึ้ง Socant37 (ถูกรุ่นป่าวหว่า) - -
ไอ้ไผ่ หรินะ
กูรับไม่ได้กับเหตุผลว่ะ
มึงบอกไม่มีคนช่วยคิดช่วยทำ หรือว่ามึงเรียนหนักไม่มีเวลาทำ กูยังเข้าใจมึงได้
นี่อะไรมาบ่นเรื่องเงิน ก็ไอ้ก่อนทำกูเองที่บอกมึงไม่ใช่เหรอเกี่ยวกับปัญหาพวกนี้ มึงยืนยันกับกูว่าทำได้ แล้วนี่อะไรมึงมาหยุดง่าย ๆ ซะงั้น
บ่นอะไรของมึง ระบบทุนนิยม กำรงกำไร อะไรของมึง สำหรับกูนะ เหตุผลมึง ฟังไม่ขึ้น
แต่ไม่ว่ายังไง มึงก็น้องกู กูอยู่ข้างมึงอยู่แล้ว สู้ต่อไปไม่ว่าจะในรูปแบบ ออนไลน์หรืออะไรก็ตาม แล้วอย่าเลิกง่าย ๆ ด้วยเหตุผลบ้า ๆ อย่างงี้อีก มึงจะให้กูเขียนอีกกี่เรื่อง กูก็จะเขียนให้ หรือจะไม่ให้เขียนก็ไม่เป็นไร
ที่สำคัญ คนต่าง ๆ ที่มึงไปถามมา เป็นใครบ้างกูไม่รู้ รู้แต่ว่ามึงไม่ได้ถามกู
ถ้าไม่ทำเป็นรูปเล่มก็ทำเป็นออนไลแบบนี้ก็ได้ ยังไงก็จะเข้ามาอ่านเสมอๆนะจ๊ะ ^^
สู้สู้ๆ
Post a Comment
<< Home